رواندرمانی گشتالت

درمان گشتالتی نوعی رویکرد وجودی، پدیدارشناختی و فرایند بنیاد است که بر این اصل بوجود آمده است:

افراد را باید در زمینه رابطه جاری آنها با محیط شناخت

فریتز پرلز اعتقاد داشت که درمانجویان باید بزرگ شوند و روی پای خود بایستند و خودشان مشکلات زندگی خود را حل و فصل کنند.

سبک اجرای درمان پرلز

پرلز در درمان دو برنامه داشت: دور کردن درمانجو از حمایت محیطی به سمت حمایت شخصی، و منسجم کردن دوباره بخش های انکار شده شخصیت او.

ماهیت ناسازگاری در گشتالت بر دو اصل است:

1- بدن و روح جدایی ناپذیرند

2- انسان و محیط یک وحدت ارگانیسمی را تشکیل میدهند

در دیدگاه پرلز، نوروز به سه موضوع اصلی برمیگردد:

1- رشد و تحول پرخاشگری

2- ابقاء و تعادل جویی

3- تعامل محیط و شخص

نظریه تغییر گشتالتی فرض میکند که هرچه بیشتر تلاش کنیم به کسی تبدیل شویم که نیستیم، بیشتر به همان صورت میمانیم. مهم است که درمانجویان به جای اینکه سعی کنند به کسی تبدیل شوند که “باید باشند” تا حد امکان به طور کامل در وضعیت کنونی خود باشند. درمانگران گشتالتی به جای اتکاء بر تغییری که درمانگر آن را هدایت میکند، بر ایجاد شرایطی که به رشد درمانجو کمک میکند، تمرکز دارند (یونتف، 2005).

مفاهیم اساسی در گشتالت درمانی:

اینجا و اکنون

خودگردانی ارگانیزمی

مسئولیت

قطب‌ها و قطب بندی ها

کل نگری

هدف های درمانی:

درمانگران گشتالتی با وجود اینکه بر هدف های از پیش تعیین شده برای درمانجویانشان تاکید نمیکنند، اما به هدف خاصی توجه دارند. یعنی کمک به درمانجو برای کسب آگاهی بیشتر و همراه با آن انتخاب بیشتر. آگاهی، شناختن محیط، شناخت خود، پذیرفتن خویشتن . توانایی ارتباط برقرار کردن را شامل میشود.

شش مولفه مربوط به روش کار که در درمان گشتالتی حیاتی است، عبارتند از: 1) پیوستار تجربه 2) زمان حال 3) نظریه تغییر تناقضی 4) آزمایش 5) رویارویی اصیل 6) تشخیص فرایندمدار

مرکز مشاوره معین در نظر دارد برای علاقمندان به این رویکرد کارگاهها و دوره های تخصصی تربیت درمانگر گشتالتی را با تدریس جناب آقای دکتر امیر عسکری برگزار نماید. برای اطلاع از زمان کارگاهها به شبکه ارتباطی ما بپیوندید.